दुःख on ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ ।
ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ, ਨਾ ਓਪਰਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ
ਜੇ ਇੱਕ ਵੀ ਸਿਰ ਹੈ ਬਿਨ ਛੱਤ ਦੇ ਜੇ ਇੱਕ ਵੀ ਪੇਟ ਭੁੱਖਾ ਹੈ !
ਜਾਚ ਮੈਨੂੰ ਆ ਗਈ।
ਪੱਤਝੜਾਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ,ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਲਸ਼ਕਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨਸਾਫ਼ ਦਾ ਪਰਚਮ ਝੁਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਟੁੱਟਿਆ ਇਸ ਵਾਰ ਅਰਮਾਨਾਂ ’ਤੇ ਏਨਾ ਕਹਿਰ ਕਿਉਂ?
ਸਾਕੀਆ ਸਰਦਲ ਤੇਰੀ ਤੇ ਬੀਤ ਗਈ ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ।
ਲੰਬਾ ਸਫ਼ਰ ਤੇ ਛਾਉਂ ਕਿਤੇ ਨਾ ਸਿਰ ’ਤੇ ਸੂਰਜ ਸੁਲਘ ਰਿਹਾ
ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਲੁਕਾ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ
ਸੀਮਿੰਟ, ਗਾਰਾ, ਇੱਟਾਂ, ਚੂਨਾ, ਬਣਦੇ ਪਏ ਮਕਾਨ
ਰਾਹ ਰਿਹਾ ਨਾ ਰਾਹਬਰ ਬਾਕੀ ਰਿਹਾ,
ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹਰਗਿਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ।
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਆਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜ਼ਰਦ ਹਵਾ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ।
ਦੁੱਖ ਏ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਰ ਜਾਣਾ ਏ ਲੋਕਾਂ
ਨਵੇਂ ਹੀ ਦਰਦ ਦਿਲ ਦੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਸਹੁੰ ਤੇਰੀ
ਅਪਣੇ ਬਦਨ ਤੋਂ ਹਰ ਕੁਈ ਪੱਤਾ ਬਦਲ ਲਿਆ
ਕੁਝ ਕੁ ਪਲ ਮੈਂ ਵੀ ਕਦੇ ਸੀ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਉੱਡਿਆ
ਇਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ’ਚ ਜੋ ਵੀ ਵਸਦਾ ਹੈ