ਗ਼ਮ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ ।
ਉਜੜੇ ਘਰ ਤੇ ਤਿੜਕੇ ਸੁਪਨੇ, ਤੇਰੇ ਕੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੀ
ਕਿਸੇ ਦਰਬਾਰ ਨੇ ਇਸ ਗ਼ਮ 'ਚ ਕਾਹਨੂੰ ਡੁੱਬਣਾ ਹੈ
ਜਿਸ ਜਿਸ ਦੇ ਨੈਣੀ ਛਿੱਟ ਕਣੀਆਂ
ਡੁਬ ਗਿਆ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਸੂਰਜ ਜਦੋਂ
ਖਲੋਵਣ ਔਕੜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਅੜ ਅੜ ਕੇ
ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਆਖੇ ਲੱਗ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਹੋਣਾ ਪੈ ਗਿਆ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੁਛ ਗ਼ਮ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ
ਗੀਤ ਗ਼ਮ ਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਅਪਣਾ ਤੇ ਜਹਾਂ ਦਾ ਗ਼ਮ ਹੋਇਆ ਨਾ ਜੁਦਾ ਸਾਥੋਂ
ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ, ਅਕ਼ਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਏ ਨੇ,
ਹਾਲ ਦਿਲਾ ਦਾ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਾਵਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ?
ਜਦੋਂ ਵੀ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗ਼ਮ ਨੇ ਸਦਾ ਦਿੱਤੀ ।
ਜੁਦਾਈ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਦਰਦੀ, ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਤੇ ਆਹਾਂ ਨੇ,
ਪਹਿਲੇ ਵੇਲੇ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਖ਼ਬਰੇ ਕੀ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਏ?
ਸੁਬਹ ਦਾ ਭੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਆਏਗਾ
ਵੱਟ ਖਾ ਲਏ ਮੱਥੇ ਤੇ, ਅਜ ਸੁਣ ਕੇ ਗਿਲਾ ਸਾਥੋਂ ।
ਦਿਲਾ ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਕਰ ਮਾਹੀ ਦੁਹਾਈਆਂ ਨਾ ਮਚਾਇਆ ਕਰ
ਸ਼ਾਮ ਢਲੀ ਇਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਇਕ ਤਨਹਾਈ ਦਾ
ਤੇਰੇ ਬੇਦਰਦਾ ਜਿੱਧਰ ਵੀ, ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਬਾਣ ਨਿਕਲੇ ਨੇ,