खालीपन on ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਟੁੱਟਿਆ ਇਸ ਵਾਰ ਅਰਮਾਨਾਂ ’ਤੇ ਏਨਾ ਕਹਿਰ ਕਿਉਂ?
ਸ਼ਮ੍ਹਾ ਬਲ ਰਹੀ ਹੈ ਅਦਾਵਾਂ ਦੇ ਉਹਲੇ
ਕਿਉਂ ਹਵਾ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੈ ਕਿਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ ਮੈਂ
ਸੀਮਿੰਟ, ਗਾਰਾ, ਇੱਟਾਂ, ਚੂਨਾ, ਬਣਦੇ ਪਏ ਮਕਾਨ
ਕਦੇ ਇਹ ਜਿੰਦੜੀ ਪਰਬਤ ਹੁੰਦੀ, ਕਦੇ ਬਣੇ ਜਲ ਧਾਰਾ
ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਇਉਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਹੋਣਗੇ
ਨਾਗ ਲੋੜਾਂ ਦਾ ਪਿਆ ਹਰ ਗੱਲ 'ਚ ਹੈ
ਦਿਨ ਸਮੇਂ ਜੋ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਸੀ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਗਿਆ
ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਦੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਰੀ ਵਾਂਗੂੰ ਲੰਘੀਆਂ ਨੇ।
ਧੁੱਪ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਬਹਿ ਕੇ ਕੱਟ ਲਈ ਸਰਦੀ ਦੀ ਦੋਪਹਿਰ।