समर्पण on ਕਾਫ਼ੀਆਂ
( ਕਾਫ਼ੀ—ਝੰਜੋਟੀ ) ਅਬ ਲਗਨ ਲਗੀ ਕਿਆ ਕਰੀਏ
( ਕਾਫ਼ੀ-ਭੈਰਵੀ ) ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ ਮੈਂ ਪਾਇਆ ਹੈ ।
ਵੱਲ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਯਾਰ ਆਪੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ ਏ।
ਹੋਈਆਂ ਨਜ਼ਰੋ ਨਜ਼ਰ ਨਿਹਾਲ, ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਲੜ ਲਗ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਵਜਾਯਾ,
ਰਾਗ ਵਡਹੰਸ ਕੁੜੇ ਜਾਂਦੀਏ ਨੀ ਤੇਰਾ ਜੋਬਨ ਕੂੜਾ, ਫੇਰ ਨਾ ਹੋਸੀਆ ਰੰਗੁਲਾ ਚੂੜਾ। ੧।
ਰਾਗ ਬਸੰਤ ( ਓਥੇ ਹੋਰ ਨਾ ਕਾਇ ਕਬੂਲ ਮੀਆਂ, ਗਲਿ ਨੇਂਹੁ ਦੀ। ੧। )
ਕੋਣ ਆਇਆ ਪਹਿਨ ਲਿਬਾਸ ਕੁੜੇ।
ਕੱਤ ਕੁੜੇ ਨਾ ਵੱਤ ਕੁੜੇ।
ਮੁੱਲਾਂ ਜੀ ! ਤੁਸਾਂ ਕਿੰਨੇ ਕਹਿਰ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਪਾਣੀ ਭਰ ਭਰ ਗਈਆਂ ਸੱਭੇ
ਰਾਗ ਵਡਹੰਸ ( ਕੋਈ ਦਮ ਮਾਣ ਲੈ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਧਨ ਜੋਬਨ ਦਾ ਮਾਣ ਨਾ ਕਰੀਐ )
ਰਾਗ ਵਡਹੰਸ ( ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਮਰ ਜਾਵਣਾ, ਵੱਤ ਨਾ ਆਵਣਾ, )
ਤੁਸੀਂ ਇਸ਼ਕੋਂ ਮਹਿਰਮ ਮੂਲ ਨਹੀਂ,
( ਕਾਫ਼ੀ-ਬਿਲਾਵਲ ) ਦਿਲਬਰ ਸੰਭਲਕੇ ਨੇਹ ਲਾਇ,
ਰਾਗ ਸਿੰਧੜਾ ( ਮੈਂਡਾ ਦਿਲ ਰਾਂਝਣ ਰਾਵਲ ਮੰਗੇ। ੧। )
ਕਦੀ ਮੋੜ ਮੁਹਾਰਾਂ ਢੋਲਿਆ, ਤੇਰੀਆਂ ਵਾਟਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰ ਘੋਲਿਆ।
ਰਾਗ ਤੁਖਾਰੀ ( ਮੱਤੀ ਦੇਨੀ ਹਾਂ ਬਾਲਿ ਇਆਣੇਂ ਨੂੰ। ੧। )
ਰਾਂਝਾ ਜੋਗੀੜਾ ਬਣ ਆਯਾ ਨੀ ।
ਪੜਤਾਲੀਓ ਹੁਣ ਆਸ਼ਕ ਕੇਹੜੇ ?