ਸੰਵੇਦਨਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਬੁੱਲ੍ਹ ਫਰਕਦੇ ਦੱਸਦੇ ਸਨ ਕਿ, ਕੁੱਝ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਹਿਣਾ ਸੀ
ਜੋ ਰਾਤੀਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਰੋਂਦਾ ਹੈ
ਚੁੱਪ 'ਕੱਲਿਆਂ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਵੇ ਜਦੋਂ
ਅਜੇ ਤਾਂ ਰਾਤ ਕਾਲ਼ੀ ਦਾ ਲਿਸ਼ਕਦਾ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਤਾਰਾ
ਗ਼ਮ ਕੀ ਜੇ ਮੇਘ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਵਰ੍ਹ ਵਰ੍ਹ ਕੇ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਮਿਜ਼ਾਜ ਦੇ ਸੀ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਸਦਾ ਸਫ਼ਰ 'ਚ ਰਹੇ
ਮੈਂ ਤੰਗ-ਦਿਲੀਆਂ ਦੇ ਤੋੜ ਘੇਰੇ
ਉਹ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਲਾਟਾਂ ਦੇ ਦਰਿਆ
ਮੇਰੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਲਗਦੀ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਸੀ
ਸਖੀਏ ਤੇਰੇ ਆਲ਼-ਦੁਆਲ਼ੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਤੇ ਗ਼ਰਜ਼ਾਂ ਦੇ
ਪੈ ਗਏ ਔਝੜ ਵਿਚ ਇਰਾਦੇ ਸੋਝੀ ਰਹੀ ਨਾ ਰਾਹਾਂ ਦੀ
ਹਾਲ ਦਿਲਾ ਦਾ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਾਵਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ?
ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਦਸੇ ਇਹ ਮਸ਼ਵਰਾ
ਜਦ ਮਦਦ ਨਾ ਕੀਤੀ ਭਾਗਾਂ ਨੇ ਕੰਮ ਆਇਆ ਜਤਨ ਨਾ ਰਹਿਬਰ ਦਾ
ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਹੈ,
ਤੱਤੇ ਰੇਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ਼, ਤਿੱਖੇ ਆਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ਼।
ਜੀਣੇ ’ਚ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਕਦ ਜੀਣ ਰੀਣ ਵੀ।
ਅਧੂਰੇ ਖ਼ਾਬ. ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਫ਼ਾ ਕਬੂਲ ਕਰੋ
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਸਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ
ਕਿਸੇ ਕਾਫ਼ਰ ਦੇ ਉਹ ਰੰਗੀਨ ਲਾਰੇ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਨੇ