ਸੰਵੇਦਨਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਡੁੱਬਦਾ ਸੂਰਜ ਹਾਂ ਤੇ ਹੈ ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬੜੀ ਦੂਰ
ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੱਜਰੀ ਅਜੇ
ਦੁਆਲ਼ੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਅਪਣਾ ਨਹੀਂ ਕੋਈ
ਇਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵੀ ਅਜ਼ਾਬ ਵਰਗੀ ਏ।
ਟੁੱਟਿਆ ਹਾਂ ਸੌ ਦਫ਼ਾ ਤੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਜੁੜਦਾ ਰਿਹਾ
ਆਈਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਬੇੜੀ ਲਈ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਇਆ ਹੈ ।
ਨਵੀਂ ਹਰ ਪੈੜ ਦੇ ਵਿਚੋਂ
ਮਿਆਨੋਂ ਤੇਗ਼ ਨਾ ਤਰਕਸ਼ 'ਚੋਂ ਕੋਈ ਤੀਰ ਖਿੱਚਾਂਗਾ
ਗਰਮਾਏ ਕੋਈ ਏਸ ਨੂੰ ਠਰਦੀ ਪਈ ਹੈ ਰਾਤ ।
ਮਤ ਸਮਝ ਕਿ ਘਰ
ਹਰ ਸਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰਾਂ ਜੀਵਾਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਸ ਏਨੀ ਕਥਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆਂ
ਅਸੀਂ ਜਦ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ
ਮਨਜ਼ਲਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਜਿੱਥੇ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਨਿਭਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਰਿਹਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜ਼ਖ਼ਮ ਆਖਦੈ, ਅੱਖ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਲਿਖਦਾ ਹੈ
ਬੜਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ
ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਗਿਆ ਸੂਰਜ
ਯਜ਼ੀਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਆਦਮੀ ਘਿਰਿਆ ਖੜਾ ਹੈ
ਚਲੋ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਇਕ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਹਾਦਸਾ ਦੇਈਏ