ਸੰਵੇਦਨਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਖਿੜੀ ਰਹੇ ਅਨਾਰ ਦੀ ਕਲੀ ਤੇਰੀ,
ਮੇਰਾ ਦੁਖੜਾ ਵੱਧ ਫੁਲ ਕੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਅੰਬਰ ਤੱਕ ਜਾਵੇ
ਹਵਾ ਵਿਚ ਲਹਿਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਹਿਰ ਬਣ ਤੈਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ
ਤੇਰੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਆਖਣਾ ਸੀ
ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਛੁਪਾ ਕੇ ਯਾਰੋ, ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਮੁਸਕਾਉਣਾ
ਅੱਧੀ ਰਾਤੀ ਜਦ ਕੋਈ ਪੰਛੀ ਮਾਰੇ ਚੀਕ
ਕੁਝ ਕੁ ਹਰਿਆਵਲ ਮਿਲੀ, ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਦੇ ਕੋਲ਼ ਕੋਲ਼
ਝਨਾਂ ਸਤਲੁਜ ਦਾ ਜਦ ਇਕ ਦੂਜੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਿਆ ਪਾਣੀ
ਸ਼ਾਮ ਢਲੀ ਇਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਇਕ ਤਨਹਾਈ ਦਾ
ਆਦਮੀ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਜਿਸ ਦਿਨ ਪਾਣੀਓਂ ਸਸਤਾ ਪਿਆ
ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਬਥੇਰਾ ਯਤਨ ਕਰਿਆ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਮਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕੋਰਾ
ਫਸਲ ਵੀ, ਉੱਗਣ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ ਵਿਚਾਰੀ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੋਈ।
ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਰੋਣਾ ਪਿਆ ਹੱਸਣਾ ਪਿਆ
ਇਹ ਮੋਹ ਵਫ਼ਾ ਇਹ ਨਾਤੇ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਵੀ ਭਾਰ ਜਾਪੇ
ਮੈਂ ਭੁਲਾਨਾਂ ਬੜਾ, ਬੇਰੁਖੀ ਓਸ ਦੀ,
ਖਲੋਤਾ ਥਲ 'ਚ ਹੈ ਕੈਨਵਸ 'ਤੇ ਇਕ ਦਰਿਆ ਚਿਤਰਦਾ ਹੈ।
ਜਦ ਕਦੇ ਉਸ ਬੇ-ਵਫ਼ਾ ਦੇ
ਹੋ ਕੇ ਸੱਭਿਅਕ ਕਿਉਂ ਅਸੱਭਿਅਕ ਵਣ ’ਚ ਚਿਤ ਲੌਂਦਾ ਹੈਂ ਤੂੰ