ਵਿਯੋਗ, ਵਿਛੋੜਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਅਹੰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਜੁੜੇ, ਜੁੜ ਕੇ ਮੁੜ ਬਿਖਰ ਵੀ ਗਏ
ਸਾਰਾ ਹੀ ਰਸ ਚੂਸ ਲਿਆ ਜਦ ਮੌਸਮ ਨੇ
ਸੂਰਜ ਅਪਣੇ ਸੱਜਰੇ, ਸੂਹੇ ਖ਼ੂਨ 'ਚ ਨ੍ਹਾਤਾ ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ।
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਰਤਿਆ।
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਪਹਿਰ ਦੇ ਤੜਕੇ
ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੇ ਦਾ ਜੇਕਰ ਮੌਸਮ ਬਦਲਿਆ ਹੋਏਗਾ।
ਚਾਂਹਦੇ ਨੇ ਉਹ ਕਿ ਰਹਿਣ ਇਹ ’ਨ੍ਹੇਰੇ ਸਵੇਰ ਤੀਕ
ਤੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਇਉਂ
ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਹੋਏ ਸਾਜ਼ ਵਾਂਗਰਾਂ।