ज़िंदगी on ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੇਕ ਵਿਚ ਸੜਿਆ ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਠਰ ਗਿਆ।
ਜਦ ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ
ਜੀਵਨ ਕੀ ਹੈ ਜਾਣ ਕਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਭੁਲਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਮੈਂ
ਤੇਰੀ ਹਿੱਕ ਦਾ ਹਉਕਾ ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿਚਦੀ ਪੁਣਦਾ
ਬੜਾ ਹੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਵਿਚਾਲ਼ੇ ਫ਼ਾਸਲਾ ਹੋਵੇ
ਲਿਆਏ ਸਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰੀਆਂ ਅਪਣੇ ਪਰਾਂ ਅੰਦਰ
ਜਦ ਕਦੇ ਵੀ ਅਰਸ਼ੀਂ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟਿਆ
ਦਿਲ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰੀਏ ਦੁਆ ਦੇ ਆਸਰੇ
ਸੱਜਣ ਸੈਰ ਨੂੰ ਕਦੀ ਆ ਜਾਏ, ਜੇਕਰ ਹੋਵੇ ਚਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹਾਰ ਪੈਦਾ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਰਕਿਆਂ ਵਿਚ ਪਰ ਨਾ ਖਾਬਾਂ ਦੇ ਸਜਾ
ਏਸ ਬਾਗ਼ ’ਚੋਂ ਬੁਲਬੁਲ ਰੋਂਦੀ ਅਤੇ ਵਿਲਕਦੀ ਲੰਘੀ ਹੈ
ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਦਿਆਂ ਹੀ ਢਲ ਜਾਣੀ ਤਰਕਾਲ
ਖਲੋ ਕੇ ਓਟ ਵਿਚ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਹਵਾ ਨਾ ਕਹਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬੁਝਾਰਤ ਬੁੱਝ ਲੈਣੀ ਸੀ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਰਕੇ ਯਤਨ ਹਜ਼ਾਰ
ਵੇਖ ਅਸਾਡੀ ਚੁੱਪ ਲੰਮੇਰੀ, ਠੰਢੇ ਹਉਕੇ ਭਰਦੇ ਨੇ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਨਮ ਹਾਲਾਤ ਦਿੰਦੇ ਨੇ
ਸੁਪਨੇ ਸਕਾਰ ਹੋਣ ਨਾ ਬੇ-ਅਮਲ ਜੀਵਿਆਂ
ਹੋ ਗਈ ਐਸੀ ਵੀ ਸਾਥੋਂ ਕੀ ਖ਼ਤਾ