rubaai on zindagi
shahu dariaave, beDii paindii, pattan duur duraaDe
daulatmand
aapNii hii biThaaiie je taan jhanD aslii e
haal suN lai meraa kanniin rabbaa!
katre 'cha hii aNgiNat havaasaan nuun giNo
har maangven chaanaN nuun annheraa samjho
phir jhuum ke uTThii e ghaTaa ghor pilaa!
baaG husan vich supne jehe, phull jo nazriin aae
lakkh aDambar, lakkh jhamele dekhe
saabat kaqmii
tere dar te haan savaalii rabbaa!
sochaN ton sivaa koii vii kamm kaar nahiin
tuun hain jiivan daa sahaaraa, aaviin!
je tuun priit daa rog lagaaiaa, uTTh jinde! phir taukhle kaahde?
aadam ate havaa dii sharaarat duniiaan
har naaz vii jar laange jadon aaiaa nasha
Digge kadii phir husan dii akkhDii 'te chaDhe
baakii hai jo puurii uh kasar karda haan
duniiaa terii niraalii rabbaa!
mahilaan vaale uchch-akaashe dekhe