ਜ਼ਿੰਦਗੀ પર ਰੁਬਾਈਆਂ
ਸ਼ਹੁ ਦਰਿਆਵੇ, ਬੇੜੀ ਪੈਂਦੀ, ਪੱਤਨ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ।
ਦੌਲਤਮੰਦ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਬਿਠਾਈਏ ਜੇ ਤਾਂ ਝੰਡ ਅਸਲੀ ਏ।
ਹਾਲ ਸੁਣ ਲੈ ਮੇਰਾ ਕੰਨੀਂ ਰੱਬਾ!
ਕਤਰੇ 'ਚ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਹਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣੋ।
ਹਰ ਮਾਂਗਵੇਂ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਸਮਝੋ।
ਫਿਰ ਝੂਮ ਕੇ ਉੱਠੀ ਏ ਘਟਾ ਘੋਰ ਪਿਲਾ!
ਬਾਗ਼ ਹੁਸਨ ਵਿਚ ਸੁਪਨੇ ਜੇਹੇ, ਫੁੱਲ ਜੋ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਏ।
ਲੱਖ ਅਡੰਬਰ, ਲੱਖ ਝਮੇਲੇ ਦੇਖੇ।
ਸਾਬਿਤ ਕ਼ਦਮੀ
ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਹਾਂ ਸਵਾਲੀ ਰੱਬਾ!
ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਾਰ ਨਹੀਂ।
ਤੂੰ ਹੈਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਆਵੀਂ!
ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਰੋਗ ਲਗਾਇਆ, ਉੱਠ ਜਿੰਦੇ! ਫਿਰ ਤੌਖਲੇ ਕਾਹਦੇ?
ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੁਨੀਆਂ।
ਹਰ ਨਾਜ਼ ਵੀ ਜਰ ਲਾਂਗੇ ਜਦੋਂ ਆਇਆ ਨਸ਼ਾ।
ਡਿੱਗੇ ਕਦੀ ਫਿਰ ਹੁਸਨ ਦੀ ਅੱਖੜੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਬਾਕੀ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਉਹ ਕਸਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁਨੀਆ ਤੇਰੀ ਨਿਰਾਲੀ ਰੱਬਾ!
ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚ-ਅਕਾਸ਼ੇ ਦੇਖੇ।