ਰੁਬਾਈ 18
ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੁਨੀਆਂ।
ਆਪਣੀ ਹੀ ਬਿਠਾਈਏ ਜੇ ਤਾਂ ਝੰਡ ਅਸਲੀ ਏ।
ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਬ੍ਰਿਹੋਂ ਦਾ ਕਲੇਜਾ ਧੜਕੇ।
ਬਾਕੀ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਉਹ ਕਸਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਾਲ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਰਾਹੀਆਂ ਦੀ ਅਟਕ ਜਾਏਗੀ।
ਢਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਚੰਮ, ਰੰਗ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਡਿੱਗੇ ਕਦੀ ਫਿਰ ਹੁਸਨ ਦੀ ਅੱਖੜੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਘਬਰਾਓ ਨਾ, ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵੇਖੋ!
ਹਰ ਮਾਂਗਵੇਂ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਸਮਝੋ।
ਹਰ ਨਾਜ਼ ਵੀ ਜਰ ਲਾਂਗੇ ਜਦੋਂ ਆਇਆ ਨਸ਼ਾ।
ਕਤਰੇ 'ਚ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਹਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣੋ।
ਕਿਣਕੇ 'ਚ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵੀ ਹੈ।
ਮੋਤੀ ਤੋਂ ਖਰੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਥਰ ਸਮਝੋ!
ਨਜ਼ਰਾਂ 'ਚ ਹੈ ਬੀਤੇ ਦੀ ਬਲਾ ਦਾ ਧੂੰਆਂ।
ਫਿਰ ਝੂਮ ਕੇ ਉੱਠੀ ਏ ਘਟਾ ਘੋਰ ਪਿਲਾ!
ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਾਰ ਨਹੀਂ।
ਤਲਵਾਰ ਤੋਂ ਤਿੱਖਾ ਏ ਪਿਆਰਾਂ ਦਾ ਛੁਰਾ।
ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਰਵਾਨੀ ਦੀ ਕਸਮ।