ਚਾਨਣ ਗੋਬਿੰਦਪੁਰੀ

ਆਈਆਂ ਨੇ ਝੂਮ ਝੂਮ ਘਟਾਂ ਮਸਤ ¸ ਕਾਲੀਆਂ,

ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ, ਅਕ਼ਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਏ ਨੇ,

ਦਿਲ ਦਿਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ, ਦਿਲਦਾਰ ਬਥੇਰੇ ਨੇ

ਗ਼ਮਾਂ ਤਾਈਂ ਭੁਲਾਣੇ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਜਦ ਵੀ ਹੋਏ ਨੇ,

ਗਿਆ, ਉਹ ਪਲ ਲਈ, ਰੋ ਰੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਹਾਲ ਮੰਦੇ ਨੇ,

ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿਵੇਂ ਅੰਗ ਦਾ ਦਰਿਆ ਏ ਤਰੀ ਦਾ,

ਹੱਸ ਹੱਸ ਕੇ ਉਹ ਅਦਾ-ਏ-ਨਿਸ਼ਤਰ ਚੁਭੋ ਰਹੇ ਨੇ,

ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੰਚਲ ਹਸੀਨਾਂ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਕੀ ਰੱਖੇ ਜੁੱਟ ਜੁੱਟ ਕੇ,

ਇਸ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਰੰਗ ਹੀ ਨਿਆਰੇ ਨੇ,

ਜਲਵਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਪਣਾ ਇਹ ਹਾਲ ਏ,

ਜੋ ਤੇਰੇ ਗ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਸਹਾਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ

ਜੁਦਾਈ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਦਰਦੀ, ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਤੇ ਆਹਾਂ ਨੇ,

ਖਲੋਵਣ ਔਕੜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਅੜ ਅੜ ਕੇ

ਖਿਆਲਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਜਲਵੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਨੇ,

ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝ ਇਸਨੂੰ, ਜੇ ਗ਼ਮ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਏ,

ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਾਰੇ ਜਗ ਵਿਚ ਮਜਨੂੰ ਦੀ ਏ ਪਰੀਤੀ,

ਪਰਵਾਨਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਉਹ, ਰੁਤਬੇ 'ਚ ਬੜੇ ਨੇ,

ਸਾਨੂੰ ਰੁਆਏ ਇਸ਼ਕ਼ ਦਾ ਆਜ਼ਾਰ ਜ਼ਾਰ ਜ਼ਾਰ,

ਤੇਰੇ ਬੇਦਰਦਾ ਜਿੱਧਰ ਵੀ, ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਬਾਣ ਨਿਕਲੇ ਨੇ,

ਜ਼ਮਾਨੇ 'ਚੋਂ ਲੋਕੀਂ ਵਫ਼ਾ ਟੋਲਦੇ ਨੇ,