ਗ਼ਜ਼ਲ 16
ਆਲ੍ਹਣੇ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਉਹ ਭਟਕਦਾ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੇਕ ਵਿਚ ਸੜਿਆ ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਠਰ ਗਿਆ।
ਅਨੋਖਾ ਸਫ਼ਰ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਾਥ ਦੇ ਰੂਹ ਤਰਸੀ ਹੋਈ ਹਮਸਫ਼ਰ ਭਾਲਦੀ ਸੀ।
ਬੀਜ ਨਵੇਂ ਚਿੰਤਨ ਦਾ ਮੱਥੇ ਜਦ ਵੀ ਕੋਈ ਧਰਦਾ ਹੈ।
ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦੇ ਰਕਸ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਫ਼ਲਾ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ।
ਕਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ,ਕਦੇ ਮਹਿਰਮ,ਕਦੇ ਨਖ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਬਣਕੇ।
ਕੁੱਝ ਦਿਖਾਉਣਾ, ਕੁੱਝ ਲੁਕੋਣਾ ਚਾਹੀਦੈ।
ਮਿਰੀ ਬੇ-ਬਸੀ ਹੈ ਲਅਨਤ-ਤਿਰੀ ਦਿਲਲਗੀ ਹੈ ਲਅਨਤ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੋਈ।
ਨੀਰ ਦੀ ਥਾਂ ਇਸ ਨਦੀ ਵਿਚ ਵਗ ਰਿਹਾ ਪਾਰਾ ਜਿਵੇਂ
ਰਾਤੀਂ ਲੰਘੀ ਪੌਣ ਨਦੀ 'ਚੋਂ ਦਾਗ਼ ਲਹੂ ਦੇ ਧੋ ਕੇ !
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਤਿੜਕਿਆ ਜਿਸ ਰਾਤ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਦੋਸਤੋ।
ਸੀ ਕਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ’ਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦਲੇਰੀ ਮੇਰੀ
ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਚ, ਸਰਗਮ ਜਾਂ ਸੁਰੀਲੀ ਰਾਗਨੀ ਵਰਗਾ।
ਤੋਰਿਆ ਮੁੜ ਕੇ ਅਸਾਂ ਨੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਵਾਂ।
ਵਗਦਾ ਵਗਦਾ ਆਪੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰੁਕ ਜਾਵਾਂਗਾ।