ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਮੋਹਨ ਸਿੰਘ

ਆ ਕਿ ਮੁਕਟੀ ਇਸ਼ਕ ਦੀ, ਅੱਜ ਸੀਸ ਤੇਰੇ ਧਰ ਦਿਆਂ

ਆ ਕਿ ਮੁਕਟੀ ਇਸ਼ਕ ਦੀ

ਅਸਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਬੜੇ ਤੈਰਾਕ ਤੱਕੇ,

ਦੇਂਦੇ ਆਏ ਚਿਰਕੋਣੇ ਮਰਦ ਧੋਖਾ,

ਧੰਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਥਰਾ ਦੇਂਦੇ,

ਜੇ ਤੂੰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਪਾਇਆ,

ਜੇ ਤੂੰ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਹਟਾ ਦੇਵੇਂ,

ਖਿੜੀ ਰਹੇ ਅਨਾਰ ਦੀ ਕਲੀ ਤੇਰੀ,

ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਲੁਕਾ ਲਵਾਂ ?

ਕਿਸੇ ਛੰਨਾ ਬਣਾਇਆ ਜੇ ਖੋਪਰੀ ਦਾ,

ਕਿਸੇ ਫੁੱਲ-ਕੁਰਾਨ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ,

ਕਿਤਨਾ ਪੈਂਡਾ ਦਿਲ ਨੇ ਕੀਤਾ

ਮੱਠੀ ਜੇ ਜਾਪਦੀ ਏ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਦੌੜ

ਮਿਟਿਆ ਧੂੰ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂੰ

ਨੀ ਤੂੰ ਪਾਕ ਅਨਾਰ ਦੀ ਕਲੀ ਹੈ ਸੈਂ

ਪਹਿਲਾ ਪੜਾ ਹੈ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਵਹਾਣ ਦਾ,

ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਸੀ ਬਨਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਣਾ

ਤੇਰੇ ਹਿਜਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੰਨ ਪਾੜੇ,

ਤੇਰੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਅਕਲ ਦੇ ਖੰਭ ਝੜ ਗਏ,

ਤੇਰੀ ਮਾਂਗ ਦੀ ਸੜਕ ਤੇ ਪਿਆ ਜਿਹੜਾ,

ਤੂੰ ਵੀ "ਮਿਹਰਾਂ" ਦੇ ਵਾਂਗ ਜੇ ਹੱਥ ਕਰਦੀ,