ਪਦ 54
ਅਕੁਲ ਅਖੰਡ ਅਗੋਚਰਾ, ਤੇਰਾਂ ਕਹਾਂ ਗਾਉਂ ਕਹਾਂ ਨਾਉਂ।
ਬਾਢਯੋ ਸੋਗ ਰੋਗ ਬਹੁ ਚਿੰਤਾ, ਦਰਸੁ ਬਾਨਿ ਤਨਿ ਲਾਗਾ।
ਬੇਗਮ ਨਗਰੀ ਪੂਰੇ ਨਾਦ, ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਰਖਿ ਮੇਟੈ ਬਾਦ ।
ਭਗਤ ਹੇਤ ਸੁਖ ਖੇਲ ਕੌ, ਤੈ ਲੀਨ੍ਹੇ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ।
ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੀ ਬਿਖੜੀ ਚਾਲਿ, ਜੋ ਕੋ ਚਲੈ ਸੋ ਹੋਇ ਨਿਹਾਲਿ ॥
ਬਿਛੁਰਨ ਬਿਰਹ ਨ ਸਹਿ ਸਕੋ, ਤੁਝਹਿ ਨ ਸਕੋ ਬੁਲਾਈ।
ਬੁਧਿ ਬਲ ਸਯਾਣਪ ਉਦਿਮ ਨਾਹੀ, ਹਾਰਿ ਪਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੇ ਘਰ ਮਾਹੀ ।
ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਮੀਨ ਕਮਲ ਮੂਏ ਜਲ ਬਿਨੁ, ਪਾਛੈ ਉਮਡਯੌ ਪਾਨੀ ।
ਦੇਵ ਦੇਹੁਰੇ ਦੇਵੀਆ, ਕੋ ਥਾਕਾ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇ।
ਦੁਰਬਲ ਦੀਨ ਅਨਾਥ ਨ ਜਾਤੀ, ਗਾਉ ਨ ਨਾਉ ਨ ਥਾਉ ਨ ਥਾਤੀ ।
ਏਹੀ ਸੁਭਾਉ ਮਿਲਾ ਉਧਾ ਮਿਲੁ, ਅੰਤਰਿ ਰੁਚਿ ਪਹਿਚਾਨੰ ।
ਗੰਗਾ ਗਯਾ ਗੁਦਾਵਰੀ, ਥਾਕਾ ਪੁਰੀ ਨਹਾਈ।
ਗਿਆਨੀ ਦੁਖੀਆ ਗਿਆਨ ਲੈ, ਅਰੁ ਧਿਆਨੀ ਦੁਖੀਆ ਧਿਆਨ ।
ਗਿਰਿ ਕੰਕਰ ਵਨ ਖੋਜਿ ਕੈ, ਫਿਰਯਾ ਹਿਮੰਚਲ ਭਾਗਿ।
ਹਰਿਜਨ ਦੀਸਹਿ ਨਿਬਲ ਨਿਤਾਣੇ, ਮਾਣ ਹੋਤੈ ਅਤਿ ਰਹਹਿ ਨਿਮਾਣੈ ।
ਹਿੰਦੂ ਸੋ ਜੋ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਪਛਾਨੈ, ਹਰਿ ਜਸੁ ਕਰੈ ਕਮਾਵੈ ਮਾਨੈ ।
ਜਾ ਕੇ ਥੇ ਜਾਇ ਤਹੀਂ ਵਿਲ੍ਹਾਣੇ, ਅਚਲ ਅਖੰਡ ਭਏ ਨਿਹਕਾਣੇ ॥
ਜਗ ਮਹਿ ਬਸਹਿ ਪਦਮ ਜਲ ਭਾਂਤਿ, ਵਿਸਰੇ ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਦਿਨ ਰਾਤੀ ।
ਜਲਿ ਤੂ ਥਲਿ ਤੂ ਗਗਨਿ ਤੂ, ਤੂ ਸਭ ਜੀਆ ਮਝਾਰਿ ।
ਜਪ ਤਪ ਬ੍ਰਤ ਸੰਜਮ ਕੀਏ, ਅਰੁ ਹੋਮ ਜਗ ਅਸਨਾਨ।
ਜਿਹਿ ਘਟਿ ਗਿਆਨੁ ਨ ਜਾਗਈ, ਸੁ ਜੀਵਤ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਮਾਨ ।
ਜੋ ਬਿਚ ਭੀਤਿ ਤੋ ਪਦ ਸੋ ਜੂਝੈ ਭੀਤਿ ਗਿਰੀ ਤੋ ਸੋ ਪਦ ਬੂਝੈ ॥
ਜੋ ਜਪੈ ਤਤੁ ਸਰੂਪ ਕੋ, ਸੋ ਬਸੈ ਤਿਹ ਥਾਨੇ।
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਕਾਪੜੀ, ਮੈਂ ਫਿਰਯੋ ਸਭਨਿ ਕੋ ਦੇਖਿ।
ਖਤਰੀ ਸੋ ਜੋ ਖੜਗ ਹਥਿ ਕਰੈ, ਪਰ ਕਾਰਜ ਕੋ ਜੀਵਤ ਮਰੈ ।
ਮਨਸਾ ਆਤਮਾ ਬਸੀ, ਤਿਮਰ ਗਇਓ ਹੈ ਨਾਸੀ
ਮੁਸਲਮਾਨ ਮਿਹਿਰ ਸੌ ਰਹੈ, ਅਹਿ ਨਿਸਿ ਖਾਲਕੁ, ਖਾਲਕੁ ਕਹੈ ।
ਨਿਹ ਕਲੰਕ ਨਿਰਮਲ ਸਦਾ, ਪਰਮਿਤਿ ਪਰਮ ਸਥਾਨ ।
ਪੰਚ ਮੁਦ੍ਰਾ ਸਹਜਿ ਲਾਗੀ, ਆਦਿ ਸਾਖੀ ਸੁਰਤਿ ਜਾਗੀ।
ਪਰਮ ਗੁਰੂ ਕਾ ਸਬਦ ਲਾਗਾ, ਕਈਜੁਗ ਕਾ ਮੂਟਾ ਜਾਗਾ।
ਪਾਵੈ ਮੰਦਰ ਛੁਟਹਿ ਕਪਾਟ, ਸੂਝੈ ਅਗਮ ਨਿਗਮ ਕੀ ਬਾਟ ।
ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਸਬ ਘਟਿ ਤੁਹੀ, ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਅਵਰ ਨ ਕੋਈ ।
ਰਾਮ ਕਿਸਨ ਸੰਗ ਖੇਲਨ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਦਲਾਇਆ ।
ਰਾਮ ਰਾਇ ! ਏਹ ਦੁਖ ਸਹਯੋ ਨ ਜਾਈ।
ਰਵਿ ਸਸਿ ਆਨਿ ਏਕ ਘਰ ਮੇਲੈ, ਗੁਰਸਮਿ ਹੋਇ ਨਟ ਵਿਦਿਆ ਖੇਲੈ।
ਸਭ ਮਾਯਾ ਦਿਸੈ ਡਰਾਉਨੀ, ਤੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਿਰਵਾਨ।
ਸੰਸਾ ਸੰਕਾ ਭੈ ਭ੍ਰਮੁ ਭੰਗੁ, ਰਹਿ ਮੋਹ ਮੇਟੇ ਸਭ ਸੰਗੁ ।
ਸੀਸ ਸੁਮੇਰਹਿ ਸਿਖਰ ਘਰੁ, ਤਹਾਂ ਲੈ ਬੈਠਾਇਆ ।
ਸਿਵ ਬਿਰੰਚ ਖੋਜਨ ਫਿਰੈ, ਕਹੂ ਅੰਤ ਨ ਪਾਇਆ ॥
ਸੋ ਜਗਿ ਆਸ਼ਰਮ ਬਰਨ ਕਹਾਵੈ, ਜੋ ਕਉ ਜੈਸੇ ਕਰਮ ਕਮਾਵੈ ।
ਸੋਇ ਕਿਰਾੜ ਜਿ ਕੂੜ ਨ ਬੋਲੈ, ਧਰਮੇ ਧਰਮੀ ਸੌਦਾ ਤੋਲੈ ।
ਸੋਇ ਸਾਹ ਜੋ ਭੈ ਨਹੀਂ ਕਰੈ, ਪ੍ਰਭੁ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਹਿਰਦੈ ਧਰੈ ।
ਸੁਕ੍ਰਿਤ ਦੁਕ੍ਰਿਤ ਦੀਸਹਿ ਨਾਹਿ, ਹਾਰਿ ਪਰੈ ਪ੍ਰਭੂ ਕੇ ਘਰ ਮਾਹਿ ॥
ਸੁਰਤਿ ਮਧਯੋ ਨਿਰਤਿ ਦੇਖੈ, ਛਾਡਿ ਭੇਖਾਂ ਮਿਲੈ ਅਲੇਖੈ।
ਸੁਤ ਮਿਤ ਸੰਪੈ ਬਾਪੁ ਨ ਮਾਈ, ਇਤੁ ਉਤੁ ਏਕ ਨ ਸੰਗ ਸਖਾਈ ॥
ਰਜਿ ਅਘਾਈ ਕਰਿ ਗਯਾ ਨ ਕੋਇ, ਨਾਂਗੇ ਭੂਖੇ ਚਲੇ ਏਕਾਕੀ ਹੋਇ ।
ਜਿਉ ਬਣ ਤ੍ਰਿਣਹਿ ਹੁਤਾਸਨੰ ਦਧਿ ਮਹਿ ਘ੍ਰਿਤ ਸਮਾਨ ।
ਹੈ ਕੋਊ ਐਸਾ ਮੂਲ ਪਛਾਨੈ, ਸਕਲ ਦੇਵ ਕੋ ਇਕ ਘਰਿ ਆਨੈ ॥
ਤੀਨ ਭਵਨ ਮੇਂ ਬੈ ਨਹੀਂ, ਹੀਏ ਮਾਹਿ ਛਪਾਇਆ ॥
ਤੀਨ ਲੋਕ ਮਹਿ ਸਭ ਦੁਖੀ, ਅਰੁ ਸੁਖੀਆ ਏਕੰਕਾਰ ।