ਬਿਰਹਾ પર ਦੋਹੜੇ
ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ,
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ। "ਬਿਰਹਾ ਬਿਰਹਾ ਆਖੀਐ ਬਿਰਹਾ ਤੂ ਸੁਲਤਾਨ"।
ਚੰਦਾ! ਚਮਕ ਵਿਖਾਲ ਨ ਸਾਨੂੰ, ਅਤੇ ਨ ਕਰ ਮਾਣ ਵਧੇਰਾ ।
ਕਰੋ ਖ਼ਰਾਬ ਫ਼ਕ਼ੀਰੀ ਤਾਈਂ, ਇਹ ਦਾਨਿਸ਼ ਦੂਰੰਦੇਸ਼ੀ ।
ਇਸ਼ਕ਼ ਅਸਾਂ ਨਾਲ ਐਸੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਉਂ ਰੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਾ ।
ਦੋਜ਼ਖ਼ ਦੇ ਵਲ ਨਾਲ ਯਾਰਾਂ ਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਗ ਧਰੀਏ ।
ਏਤ ਸਰਾਇ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰਖ਼ਾਨੇ, ਕਈ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ।
ਰੱਬ ਦਾ ਆਸ਼ਕ਼ ਹੋਣ ਸੁਖਾਲਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਾਲੀ ਬਾਜ਼ੀ ।
ਗਹਿਰੀ ਰਾਤਿ ਹਾਥ ਛਿਪ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪੌਣ ਰੂਪ ਜਮ ਸਰਕੇ ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਿਬੂਬਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਆਸ਼ਕ ਪੈਰ ਧਰੇਂਦਾ ।
ਮੂਰਖ ਲੋਗ ਸਦਾ ਸੁਖ ਸੌਂਦੇ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਕਮਾਵਣ ਪੈਸਾ ।
ਇਹ ਅੱਖੀਂ ਬਿਨ ਫ਼ੌਜ ਹੁਸਨ ਦੀ, ਸੁੱਤੀ ਕਲਾ ਜਗਾਵਣ ।
ਕਾਬੁਲ ਕ਼ਦਰ ਮਹਿਬੂਬ ਜੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਸ਼ਕ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਤਰਦਾ ।
ਤਨ ਪਿੰਜਰ ਦਿਲ ਘਾਇਲ ਕੈਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਬਤ ਦੇਖ ਨ ਫਿਰਦੀ ।
ਹਾਸ਼ਿਮ ਨਾਮ ਰਖਾਇਆ ਉਸ ਨੇ, ਇਕ ਦਮੜੀ ਪਾਸ ਨ ਜਿਸਦੇ
ਸੁੱਟਾਂ ਵਾਰ ਬਹਿਸ਼ਤਾਂ ਲੋਕਾ, ਜੋ ਰੀਸ ਕਰਨ ਦਿਲਬਰ ਦੀ ।
ਕਿੱਥੇ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰਾ ਮਾਏ, ਅਤੇ ਝੰਗ ਸਿਆਲ ਕਿਥਾਈਂ ।
ਵੱਗ ਵਾਏ! ਪਰ ਸੁਆਰਥ ਭਰੀਏ! ਤੂੰ ਜਾਈਂ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰੇ ।
ਤੈਨੂੰ ਹੁਸਨ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰੇਂਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਸਤਾਇਆ ।
ਆਸ਼ਕ਼ ਜੇਡ ਬੇਅਕਲ ਨ ਕੋਈ, ਜਿਨ ਜਾਣ ਸਮਝ ਨਿਤ ਤਪਣਾ ।
ਕਰਿ ਕਰਿ ਸਮਝ ਰਹਿਆ ਵਿਚ ਹੈਰਤ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਭੇਤ ਨ ਆਵੇ ।
ਦਿਲਬਰ ਯਾਰ ਮਹੂਰਤ ਕਰ ਲੈ, ਅਜ ਨਾਲਿ ਅਸਾਂ ਮੁਖ ਹੱਸਕੇ ।