संवेदना on ਚੌਬਰਗੇ
ਕਣਸਾਂ ਕਣਸਾਂ ਕੋਠਿਆਂ ਮਮਟੀਆਂ, ਉੱਪਰ ਤੂੰਬਾ ਵੱਜਦਾ।
ਸ਼ੂਕਰ ਬਨ ਹਵਾ ਦੀ ਆਵੇ, ਦੀਵਾ ਆਣ ਬੁਝਾਵੇ
ਜਾਗੋ ਮੀਟੇ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ, ਸੁਫਨੇ ਮਹਿਲ ਬਣਾਵਣ
ਮਿੱਟੀ ਅੰਦਰ ਮਿੱਟੀ ਦਿਸੇ, ਲੁਕੇ ਲੱਭੇ ਜਿਹੜਾ
ਧਰਤੀ ਰੂਪ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਰਾਖਿਆਂ ਕੋਲ਼ੋਂ ਨਾ ਹੀ ਅੱਕਣ
ਮੰਜੀ ਹੇਠਾਂ ਖੇਡਦੇ ਦਿਸਣ, ਅੱਜ ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦੋ ਬਾਲਕ
ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਨ ਜਦ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੱਲੋਂ, ਕੂੰਜਾਂ ਵਾਂਙ ਕੁਰਲਾਵਣ
ਕਵੀ ਨੇ ਅਪਣੀ ਕੁੱਖ ਦੀ, ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਅੰਦਰ ਕਵਿਤਾ ਪਾਲ਼ੀ
ਕਵੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨ੍ਹੇਰੀ ਝੁੱਲੀ, ਮੁੱਢੋਂ ਸੂਲ਼ੀ ਪੁੱਟੀ
ਦੇਹੀ ਡੂੰਘਾ ਖੋਭਾ, ਨੇਰ੍ਹਮ ਨੇਰ੍ਹਾ ਨੀਂਦਰ ਮਾਤਾ
ਸੁਰਖ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਨੇ ਵਾਟਾਂ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ
ਵਿਚ ਤ੍ਰਿੰਞਣ ਐਸਾ ਰਲ਼ਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਵੇ
ਚਾਰ ਆਫ਼ਾਕੀਂ ਹੀਰ ਦੀ ਮੰਜੀ, ਗੁੱਠਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਵੇ
ਦੇਹੀ ਅੱਖੋਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਲੋਕੋ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਖ਼ਾਬ ਵਖੇਂਦੀ
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਵਿਤਾ ਦਿਸਦੀ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨੇਰ੍ਹਾ
ਕੋਰਾ ਵਰਕਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ, ਦੇਹੀ ਸਬਦ ਕਹੇਂਦੀ
ਕਵਿਤਾ ਰਾਗ ਅਜ਼ਲ ਦਾ, ਕਵੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਸੁਹਾਇਆ।
ਕਵੀ ਦੇ ਇਕ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਚੁੱਪਾਂ, ਦੂਜੇ ਸਾਹ ਵਿਚ ਬਾਣੀ ।
ਕਵਿਤਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਮਿਲਾਇਆ, ਨੀਲੇ ਤੰਬੂ ਲਾਇਆ
ਦਮ ਦਮ ਵੱਜੇ ਜਨਮ ਦੀ ਥਾਲ਼ੀ, ਖੜਕੇ ਸਾਹ ਜ਼ੰਜੀਰੀ