संवेदना on ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਭਲਾ ਇਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਸੌਦੇ ਵਿਚ ਖ਼ਸਾਰੇ ਕੌਣ ਵੇਹੰਦਾ ਏ ।
ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਦਾ ਫਿਰ, ਖੌਲਦਿਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ
ਸਫ਼ਰਨਾਮੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਵਹਾਅ ਪੜ੍ਹਨਾ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵਕਤ ਮੁਤਾਬਿਕ ਆਸ਼ਿਕ ਅਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਗੋ ਰਖਦੇ ਨੇ
ਜਿੱਧਰ ਬੋਲੇ ਮੱਝਾਂ ਗਈਆਂ ਉੱਧਰ ਜੋਗੀ, ਚਾਕ ਤੇ ਭੱਟ ਗਏ
ਬੁੱਲ੍ਹ ਫਰਕਦੇ ਦੱਸਦੇ ਸਨ ਕਿ, ਕੁੱਝ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਹਿਣਾ ਸੀ
ਜੋ ਰਾਤੀਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਰੋਂਦਾ ਹੈ
ਚੁੱਪ 'ਕੱਲਿਆਂ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਵੇ ਜਦੋਂ
ਅਜੇ ਤਾਂ ਰਾਤ ਕਾਲ਼ੀ ਦਾ ਲਿਸ਼ਕਦਾ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਤਾਰਾ
ਗ਼ਮ ਕੀ ਜੇ ਮੇਘ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਵਰ੍ਹ ਵਰ੍ਹ ਕੇ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਮਿਜ਼ਾਜ ਦੇ ਸੀ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਸਦਾ ਸਫ਼ਰ 'ਚ ਰਹੇ
ਮੈਂ ਤੰਗ-ਦਿਲੀਆਂ ਦੇ ਤੋੜ ਘੇਰੇ
ਉਹ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਲਾਟਾਂ ਦੇ ਦਰਿਆ
ਜ਼ਿੰਦਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰ ਨਹੀਂ ਖੁਲਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਹਾਵਾਂ ਨਾਲ਼
ਮੇਰੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਲਗਦੀ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਸੀ
ਸਖੀਏ ਤੇਰੇ ਆਲ਼-ਦੁਆਲ਼ੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਤੇ ਗ਼ਰਜ਼ਾਂ ਦੇ
ਪੈ ਗਏ ਔਝੜ ਵਿਚ ਇਰਾਦੇ ਸੋਝੀ ਰਹੀ ਨਾ ਰਾਹਾਂ ਦੀ
ਹਾਲ ਦਿਲਾ ਦਾ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਾਵਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ?
ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਦਸੇ ਇਹ ਮਸ਼ਵਰਾ
ਜਦ ਮਦਦ ਨਾ ਕੀਤੀ ਭਾਗਾਂ ਨੇ ਕੰਮ ਆਇਆ ਜਤਨ ਨਾ ਰਹਿਬਰ ਦਾ