ਜ਼ਿੰਦਗੀ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(115)
ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ ।
ਮੇਰਾ ਦਿਨ ਬਾਕ਼ੀ ਅਦਾ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਖ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ
ਜਿਹੜਾ ਛਿਣ ਲੰਘ ਜਾਂਦੈ,ਉਹ ਕਦੇ ਅਪਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦਰਿਆ’ਚ ਇਹ ਜੋ ਉੱਠ ਰਹੇ ਨੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਜਿਹੇ
ਅਸੀਂ ਇਕਰਾਰ ਹਾਂ ਉਸ ਪਾਰ ਬੜੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੇ
ਸਾਰਾ ਹੀ ਰਸ ਚੂਸ ਲਿਆ ਜਦ ਮੌਸਮ ਨੇ
ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ, ਨਾ ਓਪਰਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ
ਜਦ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਵਿਚ ਗਾਵੇ ਬੁੱਢਾ ਰੁੱਖ
ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਦਏਗਾ ਕੌਣ ?
ਮੇਰੇ ਲਬਾਂ ’ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਏਦਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ
ਸੂਰਜ ਅਪਣੇ ਸੱਜਰੇ, ਸੂਹੇ ਖ਼ੂਨ 'ਚ ਨ੍ਹਾਤਾ ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ।
ਨਿੱਤਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇਖ ਕੇ ਗਿਆ ਪਿਆਸਾ ਠਹਿਰ
ਜੇ ਸਦਮਾ ਹੈ ਕੋਈ ਹੁੰਦਾ, ਨਹੀਂ ਉਹ ਬੇ-ਵਜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ
ਹਰਿੱਕ ਦੀਵਾਰ ਸੰਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਯਾਰੋ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ |
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਇਕ ਗੁਫ਼ਤਗੂ
ਸ਼ੋਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਨਗਰ, ਧੂੰਏਂ 'ਚ ਲਥਪਥ ਚਿਮਨੀਆਂ
ਹੱਸ ਕੇ ਅਪਣਾ ਘੁੰਡ ਚਾ ਦੇਂਦਾ ਏ ਕੌਣ
ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਸਭ ਤੋੜ ਕੇ
ਅੱਖ ਦੇ ਕਸ਼ਕੌਲ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਨਾ ਕਰ
ਉਹ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹੂ-ਬ-ਹੂ ਰਹੇ