ਮੁਹੰਮਦ ਜੁਨੈਦ ਅਕਰਮ

“ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਗੰਦਮ ਕੀ ਵੇਲ ਕਹਾਂ ਹੋਗੀ"

“ਚਾਚਾ ਚੋਰ ਭਤੀਜਾ ਕਾਜ਼ੀ" ਬਣ ਬੈਠੇ,

“ਧੜਾ ਧਰਮ ਹੁੰਦਾ ਏ” ਰੱਖੀਂ ਯਾਦ ‘ਜੁਨੈਦ’,

ਆਹੰਦੇ ਨੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਭਲਿਆਈ,

ਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੱਲ ਪਿਆ ਬਿਟ ਬਿਟ ਤੱਕਨਾ ਮੈਂ,

ਆਰੀ ਲੱਕੜੀ ਚੀਰੇ ਇੱਕੋ ਪਾਸੇ ਨਾਲ,

ਆਸਾਂ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਿਆਂ ਦੇ ਪੰਧ ਲੰਮੇ ਨੇ,

ਆਉਂਦੇ ਸਾਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਗੱਡੀ ਲੈ ਲੈਣੀ,

ਅਗਲੇ ਦੌਰ 'ਚ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ,

ਐਸੀ ਲੁੱਟ ਮਚਾਈ ਸਾਧਾਂ ਰਲ-ਮਿਲ ਕੇ,

ਐਵੇਂ ਵਾ ਵਿਚ ਹੱਥ ਘੁਮਾਈ ਜਾਨੇ ਆਂ,

ਐਵੇਂ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਥੋਪੀ ਜਾਵੇ ਦੋਸ਼,

ਅੱਜ ਫੇਰ ਭੁੱਖਾ-ਭਾਣਾ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆਇਆਂ,

ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਦੀ ਤਸਬੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਵਾਂ,

ਅੰਦਰ ਡਾਢੇ ਮੱਚ ਮੱਚੇ ਨੇ ਪਰ ਧੂਆਂ,

ਅੰਦਰ ਢੋਲ ਢਮੱਕੇ ਵਜਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,

ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਸਤਾਂਦਾ ਜਾਵੇ ਰੱਬਾ ਏਹੋ ਰੋਗ,

ਅਪਣਾ ਸੱਭੇ ਕੁਝ ਲੁਟਾਈ ਬੈਠੇ ਆਂ,

ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਜਿਹੜਾ ਨਾਲ ਖਲੋਂਦਾ ਨਹੀਂ,

ਬਲ ਬਲ ਹੱਡੀਆਂ ਬਾਲਨ ਵਾਂਗਰ ਹੋ ਗਈਆਂ,

ਬਾਂਦਰ ਕੀਲਾ ਲੁਕਣ ਮੀਚੀ ਛੂਹਣ ਛੁਪਾਈ,

ਭੈਣ ਦਾ ਜ਼ੇਵਰ ਘਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵੇਚ ਆਇਆ,

ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਉਤਾਂਹ ਬਿਠਾਂਦੇ ਰਹੋ,

ਭੁੱਖ ਨਸੀਬਾ ਹੁੰਦੀ ਭੁੱਖਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ,

ਭੁੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੜਾਕੇ ਦਿੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ,

ਭੁੱਲੇ ਵਿਸਰੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ,

ਬੀ.ਏ.ਤੀਕਰ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਆਇਆ ਵਾਂ,

ਬੋਲੇ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਨ 'ਤੇ ਗੁੰਗੇ ਗਾਉਣ ਪਏ,

ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਰੌਣਕ ਮੇਲਾ ਸੀ ਦੁਨੀਆਂ,

ਚੰਗਾ ਆਲ ਦਵਾਲਾ ਜੇ ਕਰ ਚਾਹੁਣਾ ਏਂ,

ਚੰਨ ਜਿਹੇ ਮੁਖੜੇ 'ਤੇ ਪਰੀਆਂ ਵਰਗੇ ਲੋਕ,

ਚੋਖਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ,

ਦਾਜ ਬਗ਼ੈਰ ਵਿਆਹ ਕੇ ਆਈ ਹੂਰ ਪਰੀ,

ਧੌਣ 'ਚ ਸਰੀਆ ਦੇ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖੇ,

ਡੁਬਦਾ ਸੂਰਜ ਦੇਖ ਕੇ ਦਿਲ ਵੀ ਡੁਬਦਾ ਏ,

ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਹਰ ਭੈੜ ਏ ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ,

ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਇਹ ਰੌਲਾ ਬਾਲ ਕਹਾਣੀ ਸੀ,

ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਚ ਵਾਹਦ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ,

ਏਦੋਂ ਵੱਧ ਕਿਆਮਤ ਕੀਹਨੂੰ ਆਹੰਦੇ ਨੇ,

ਇਕ ਗੁਨਾਹ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਅਬਲੀਸ ਸ਼ੈਤਾਨ,

ਏਸੇ ਭੁੱਲ ਭੁਲੇਖੇ ਦੇ ਵਿਚ ਉਮਰ ਗਈ,

ਗੰਢਾਂ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਫੂਕਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਨੇ,

ਘਰ ਦੇ ਬੂਹੇ ਊਚੇ ਰੱਖੀਂ ਯਾਰ ‘ਜੁਨੈਦ’,

ਘਰ ਵਿਚ ਭਾਵੇਂ ਫਾਕੇ ਡੇਰੇ ਲਾ ਬੈਠਣ,

ਹਾਲ ਜੋ ਅਪਣਾ ਹੋਇਐ ਐਡੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ,

ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਬਦਗੋਈ ਕਰਕੇ ਹੱਸਦੇ ਨੂੰ,

ਹਰ ਇਕ ਕਤਰਾ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਜਾਪੇ,

ਹਰਫ਼ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਨੱਚਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ,

ਹਸ ਕੇ ਉਹਨੇ ਗਲ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲਾਇਆ 'ਤੇ,

ਹਿਜਰ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਗਿਣਦਿਆਂ ਲੰਘੀ ਰਾਤ,