ਮੁਹੰਮਦ ਜੁਨੈਦ ਅਕਰਮ
1929
ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨਾਮਵਰ ਸ਼ਾਇਰ ਅਤੇ ਅਦੀਬ। ਨਾਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਅਤੇ ਦਾਨਿਸ਼ਵਰ ਫ਼ਕ਼ੀਰ ਮਹੁੰਮਦ ਫ਼ਕ਼ੀਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਜੋਂ ਆਪ ਦੇ ਨਾਨਾ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਰੁਬਾਈ 35
ਅੱਖੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਹੰਝੂ ਕਈ ਵਾਰ ਨੇ ਸੁੱਟੇ।
ਅਸਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ 'ਤੇ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਕੀ ਏ।
ਬਦ ਐਮਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ ਅੱਖਰ।
ਬਹਿ ਕੱਲਿਆਂ ਕਦੀ ਖ਼ੁਬ ਮੈਂ ਰੋਨਾਂ ਰੱਬਾ।
ਬਾਇਸੇ ਰਹਿਮਤ ਫ਼ਜ਼ਲ 'ਤੇ ਹੈ ਕਰਮ।
ਭੇਤ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰ ਸੀ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ।
ਬੀਮਾਰ ਹੋਈਏ ਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ੁਕਰ ਓਸ ਦਾ ਕਰੀਏ।
ਚੱਲ ਸ਼ੌਕ 'ਤੇ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਸਫ਼ੀਨੇ ਟੁਰ ਪਏ।
ਚੁੱਕ ਵੇਲੇ ਨੇ ਮੂੰਹ ਪਰਨੇ ਹੈ ਸੁੱਟਿਆ ਮੈਨੂੰ।
ਦੇਖੇ ਨੇ ਅਸਾਂ ਹੁਸਨ ਦੇ ਸ਼ਾਹਕਾਰ 'ਤੇ ਲੱਖਾਂ।
ਦੇਖੀ ਹੈ ਬੜੀ ਵਾਰ ਅਸਾਂ ਤਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆ।
ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਓਸ ਨੂੰ ਮਹੀਨੇ ਸਾਲ ਮੈਂ ਪੁੱਛਾਂ।
ਹਰ ਕੋਨੇ ਕਟਹਿਰੇ 'ਤੇ ਹਰ ਵਿੱਥੇ ਡਿੱਠਾ।
ਜਾਨ ਅਪਣੀ ਤਲੀ ਉੱਤੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨੇਜੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਕਦ ਆਵੇਗਾ ਉਹ ਸਾਲ 'ਤੇ ਉਹ ਦਿਨ 'ਤੇ ਮਹੀਨਾ।
ਕਿਉਂ ਗੱਲ ਕੋਈ ਐਵੇਂ ਪਰਾਈ ਲਿਖੋ।
ਲੱਖ ਲਾਅਨਤ ਏ ਦੁਨੀਆ ਤੇਰਾ ਹਰ ਹਾਲ ਖ਼ਰਾਬ ਏ।
ਲੀਡਰ ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਕਰੀ ਜਾ।
ਮਾਫ਼ ਕਰੀਂ ਓਏ ਰੱਬਾ ਅੱਲ-ਤਲੱਲੇ ਮੇਰੇ।
ਮੈਂ ਆਖਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਫੇਰ ਕੱਲਾ।
ਮਾਲੂਮ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵਿੱਥੇ ਹੈਂ ਤੂੰ।
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਖ਼ਿਦਮਤਗਾਰ ਨਾ ਕੋਈ।
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਲਈ ਖ਼ੂਨ ਪਸੀਨਾ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਕਰ ਛੱਡੇ।
ਮੁੜ ਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਚੁਭੀਆਂ ਬਣ ਕੇ ਨੋਕਾਂ।
ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ ਖ਼ੁਦਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਲਏਂਗਾ ‘ਜੁਨੈਦ’।
ਰੱਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬੁੱਤ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾ ਬਣ।
ਰੱਖੀਏ ਜੇ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਜਾਨ ਤੋਂ ਅਜ਼ੀਜ਼।
ਸੱਚ ਲਿਖੀਏ 'ਤੇ ਵੇਲੇ ਦਾ ਅਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸੋਚ ਦੀ ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹਾਨਾ ਰੋਜ਼ 'ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ।
ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਉਲੀਕਾਂ ਮੈਂ ਕਲਮ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ।
ਸੋਹਣਿਆ ਰੱਬਾ ਅਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਲਿਖਾ।
ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਸੀ ਫ਼ਿਰਦੋਸ ਦੇ ਵਿਚ ਉਤਲੀ ਅਸਾਡੀ।
ਉਹ ਰੰਗਾਂ ਭਰੀ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਕਿੱਥੇ।
ਉਹ ਵਸਦਾ ਹੈ ਕਿੱਥੇ ਮੈਂ ਬਤਾਨਾ ਚਾਹੁਣਾ।
ਵਿਚ ਗ਼ਾਰ ਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮੈਂ ਇਕ ਬਾਤ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ।